Lachende gezichten met de tandenborstels.

 
UItleg: "how to brush your teeth".

Enthousiast aan het kleuren.
???

In de zinderende hitte door Nagapuram op weg naar de mensen met een verstandelijke beperking.

??Vrolijke Usha

Oude man bij zijn huis.

Zoek de verschillen in de brillen…..

 
Gezinssituatie analyseren. Hier zijn we bij een doof meisje.

 
Dit is Alaguthurai.

Ondanks de moeilijke omstandigheden een vriendelijke lach!

Hier bezochten we Nanush; een jongen uit boyshome.

Hier zagen we een olifant die in botsing was gekomen met de trein.

Het is weer nodig tijd om te laten weten wat we hier allemaal meemakenx85.

Vaak werd in Nederland gezegd: x93het zal nu wel heel anders zijn, nu jullie niet meer op het project zittenx94. Enx85x85het is inderdaad heel anders.
Geen geroep meer van: x93sister, sisterx94 van de jongens en meiden. Is het dan niet meer waardevol om in Sri Lanka bezig te zijn na alles wat er voorgevallen is?! Lees maar mee dan merk je, als het goed is, hoe waardevol het kan zijn!
Met het oog op de toekomst hopen we dat ons werk hier gezegend mag worden.

We zijn afgelopen zondag naar de kerk op het project gegaan. Op het moment als we de poort van het project doorrijden krijgen we weer direct het x91thuisgevoelx92. Hier hebben we zoveel contacten en leuke momenten gehad. Na de kerkdienst spreken we nog met Tharzan en Susjenthan (hij was de eerste jongen die goedemiddag tegen ons zei) Ook hebben we nog een aantal girls gesproken. Dan horen we ook hoe vervelend de kinderen het vinden dat de projecten niet meer van CCC zijn en welke moeiten zij daarmee hebben.
Eind december zal het gehandicaptenproject en het boyshome naar alle waarschijnlijkheid op het project gesloten worden!

We zijn deze periode vooral aan het werk in het dorpje Nagapuram. CCC is hier in 2009 gestart met ontwikkelingshulp.
In dit dorp zijn tien mensen met een handicap geregistreerd. Dit is ook het enige wat er voor hun gedaan is. Nu hebben wij al deze gehandicapten bezocht en in kaart gebracht wat hun situatie is. Sommigen hebben een verstandelijke beperking, maar anderen een lichamelijke beperking, zoals doofstom of spastisch. De aanbevelingen voor deze mensen gaan we morgen bespreken met Alonson de manager.
Wat een trieste situaties kom je tegen als je bij deze mensen thuis zit. De meeste gehandicapten worden door de omgeving niet geaccepteerd. Ook een lichamelijke handicap niet. Er was een jongen Niranjan (19) die een misvormde voet heeft en een licht verstandelijke beperking. Zijn moeder is overleden en zijn vader is hertrouwd. Zijn vader en twee broers willen geen contact meer met hem. Hij woont bij zijn tante, maar zit de hele dag thuis en heeft niets te doen. Voor hem hebben we nagedacht welk soort werk geschikt is.
In Sri Lanka bestaat geen dagactiviteitencentrum. De meesten gaan naar school tot 18 jaar, vaak worden ze door hun klasgenoten geplaagd. Als ze thuis zijn hebben ze niets te doen. Het is voor de familie een extra opgaaf omdat ze wel voor voedsel kleding etc. moeten zorgen en mensen met een verstandelijke beperking zelf niet voor inkomsten zorgen.
Als we de familie omstandigheden bespraken dan was het vaak een erg laag inkomen waarvan de familie moest rondkomen.
Alaguthurai (37) is een man die helemaal vergroeid is. Toen we hem bezochten had hij een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn ouders zijn te oud om hem te verzorgen. Zijn broer waarbij hij in de hut woont, werkt in Saudie-Arabie, maar zijn schoonzus neemt de gehele verzorging voor hem op zich! Wat konden we een waardering voor haar uitspreken, want het is een zware verzorging die zij geheel op zich neemt.
Of laten we het eens hebben over Arumugam. Een vrouw van 57 jaar die geheel doof is, die in een zeer armoedige en schamelige hut woont. Als je daar onder zox92n afdakje zit, gaat er wel heel wat door je heen! Deze vrouw had een erg verwilderde blik in haar ogen. Het is ook een zeer trieste geschiedenis die we van haar hoorden. Zox92n tien jaar geleden, heeft zij voor haar eigen ogen zien gebeuren dat haar eigen zoon die bij het leger was, werd doodgeschoten. Hierna heeft zij psychische problemen gekregen. Omdat zij ook nog geheel doof is, leeft zij altijd in haar eigen wereld, waarin niemand haar kan bereiken. Deze situatie staat ook morgen op de agenda om met Alonson te bespreken.
Het is moeilijk om zoveel armoede te zien en dan te bezien wie je gaat helpen. Er is zoveel te doen!

Alle indrukken die we opdoen zijn niet weer te geven. Je moet het zien en ervaren. Belangrijk is ook om de mensen te stimuleren dat ze zelf ook leren nadenken hoe ze kunnen komen tot ontwikkeling. Daar zien we hier gelukkig ook mooie voorbeelden van.

We zijn x92s middags bezig om de kinderen van Nagapuram (dat zijn er in totaal zox92n 500!!) in de evening class te leren waarom het belangrijk is dat je goed voor je gebit zorgt. Het is hier ook vakantie en de eerste keer dat we er waren, waren er niet bar veel kinderen. De volgende dag waren het al veel meer en elke dag groeit het aantal. Schitterend is het om te zien hoe de kinderen zich gedragen. Wat een rust hebben deze kinderen als je les geeft en gezag hebben ze zeker wel voor je! De kinderen kleuren na die tijd nog een kleurplaat en als ze naar huis gaan krijgen ze een tandenborstel en tandpasta mee. Nadat het uit heel veel monden (zox92n 80 per keer) thank you sister heeft geklonken verspreiden zich de kinderen door het hete zand onder de palmbomen weer op huis aan.
Onze dag met weer heel wat indrukken zit er weer op.

Mensen we merken dat we heel summier weergeven wat we hier doen en beleven. De dag is zo vol dat we er haast niet toekomen om onze belevenissen te vermelden. Deze keer zullen we er fotox92s bij vermeldenx85

Allen een hartelijke groeten van Hilda en Annie

 
Lachende gezichten met de tandenborstels.

 
UItleg: "how to brush your teeth".

Enthousiast aan het kleuren.
xefxbbxbfxefxbbxbfxefxbbxbf

In de zinderende hitte door Nagapuram op weg naar de mensen met een verstandelijke beperking.

xefxbbxbfxefxbbxbfVrolijke Usha

Oude man bij zijn huis.

Zoek de verschillen in de brillen…..

 
Gezinssituatie analyseren. Hier zijn we bij een doof meisje.

 
Dit is Alaguthurai.

Ondanks de moeilijke omstandigheden een vriendelijke lach!

Hier bezochten we Nanush; een jongen uit boyshome.

Hier zagen we een olifant die in botsing was gekomen met de trein.

Het is weer nodig tijd om te laten weten wat we hier allemaal meemakenxe2x80xa6.

Vaak werd in Nederland gezegd: xe2x80x9chet zal nu wel heel anders zijn, nu jullie niet meer op het project zittenxe2x80x9d. Enxe2x80xa6xe2x80xa6het is inderdaad heel anders.
Geen geroep meer van: xe2x80x9csister, sisterxe2x80x9d van de jongens en meiden. Is het dan niet meer waardevol om in Sri Lanka bezig te zijn na alles wat er voorgevallen is?! Lees maar mee dan merk je, als het goed is, hoe waardevol het kan zijn!
Met het oog op de toekomst hopen we dat ons werk hier gezegend mag worden.

We zijn afgelopen zondag naar de kerk op het project gegaan. Op het moment als we de poort van het project doorrijden krijgen we weer direct het xe2x80x98thuisgevoelxe2x80x99. Hier hebben we zoveel contacten en leuke momenten gehad. Na de kerkdienst spreken we nog met Tharzan en Susjenthan (hij was de eerste jongen die goedemiddag tegen ons zei) Ook hebben we nog een aantal girls gesproken. Dan horen we ook hoe vervelend de kinderen het vinden dat de projecten niet meer van CCC zijn en welke moeiten zij daarmee hebben.
Eind december zal het gehandicaptenproject en het boyshome naar alle waarschijnlijkheid op het project gesloten worden!

We zijn deze periode vooral aan het werk in het dorpje Nagapuram. CCC is hier in 2009 gestart met ontwikkelingshulp.
In dit dorp zijn tien mensen met een handicap geregistreerd. Dit is ook het enige wat er voor hun gedaan is. Nu hebben wij al deze gehandicapten bezocht en in kaart gebracht wat hun situatie is. Sommigen hebben een verstandelijke beperking, maar anderen een lichamelijke beperking, zoals doofstom of spastisch. De aanbevelingen voor deze mensen gaan we morgen bespreken met Alonson de manager.
Wat een trieste situaties kom je tegen als je bij deze mensen thuis zit. De meeste gehandicapten worden door de omgeving niet geaccepteerd. Ook een lichamelijke handicap niet. Er was een jongen Niranjan (19) die een misvormde voet heeft en een licht verstandelijke beperking. Zijn moeder is overleden en zijn vader is hertrouwd. Zijn vader en twee broers willen geen contact meer met hem. Hij woont bij zijn tante, maar zit de hele dag thuis en heeft niets te doen. Voor hem hebben we nagedacht welk soort werk geschikt is.
In Sri Lanka bestaat geen dagactiviteitencentrum. De meesten gaan naar school tot 18 jaar, vaak worden ze door hun klasgenoten geplaagd. Als ze thuis zijn hebben ze niets te doen. Het is voor de familie een extra opgaaf omdat ze wel voor voedsel kleding etc. moeten zorgen en mensen met een verstandelijke beperking zelf niet voor inkomsten zorgen.
Als we de familie omstandigheden bespraken dan was het vaak een erg laag inkomen waarvan de familie moest rondkomen.
Alaguthurai (37) is een man die helemaal vergroeid is. Toen we hem bezochten had hij een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn ouders zijn te oud om hem te verzorgen. Zijn broer waarbij hij in de hut woont, werkt in Saudie-Arabie, maar zijn schoonzus neemt de gehele verzorging voor hem op zich! Wat konden we een waardering voor haar uitspreken, want het is een zware verzorging die zij geheel op zich neemt.
Of laten we het eens hebben over Arumugam. Een vrouw van 57 jaar die geheel doof is, die in een zeer armoedige en schamelige hut woont. Als je daar onder zoxe2x80x99n afdakje zit, gaat er wel heel wat door je heen! Deze vrouw had een erg verwilderde blik in haar ogen. Het is ook een zeer trieste geschiedenis die we van haar hoorden. Zoxe2x80x99n tien jaar geleden, heeft zij voor haar eigen ogen zien gebeuren dat haar eigen zoon die bij het leger was, werd doodgeschoten. Hierna heeft zij psychische problemen gekregen. Omdat zij ook nog geheel doof is, leeft zij altijd in haar eigen wereld, waarin niemand haar kan bereiken. Deze situatie staat ook morgen op de agenda om met Alonson te bespreken.
Het is moeilijk om zoveel armoede te zien en dan te bezien wie je gaat helpen. Er is zoveel te doen!

Alle indrukken die we opdoen zijn niet weer te geven. Je moet het zien en ervaren. Belangrijk is ook om de mensen te stimuleren dat ze zelf ook leren nadenken hoe ze kunnen komen tot ontwikkeling. Daar zien we hier gelukkig ook mooie voorbeelden van.

We zijn xe2x80x99s middags bezig om de kinderen van Nagapuram (dat zijn er in totaal zoxe2x80x99n 500!!) in de evening class te leren waarom het belangrijk is dat je goed voor je gebit zorgt. Het is hier ook vakantie en de eerste keer dat we er waren, waren er niet bar veel kinderen. De volgende dag waren het al veel meer en elke dag groeit het aantal. Schitterend is het om te zien hoe de kinderen zich gedragen. Wat een rust hebben deze kinderen als je les geeft en gezag hebben ze zeker wel voor je! De kinderen kleuren na die tijd nog een kleurplaat en als ze naar huis gaan krijgen ze een tandenborstel en tandpasta mee. Nadat het uit heel veel monden (zoxe2x80x99n 80 per keer) thank you sister heeft geklonken verspreiden zich de kinderen door het hete zand onder de palmbomen weer op huis aan.
Onze dag met weer heel wat indrukken zit er weer op.

Mensen we merken dat we heel summier weergeven wat we hier doen en beleven. De dag is zo vol dat we er haast niet toekomen om onze belevenissen te vermelden. Deze keer zullen we er fotoxe2x80x99s bij vermeldenxe2x80xa6

Allen een hartelijke groeten van Hilda en Annie

Hier zijn we weer!

Hoe mooi om na ongeveer anderhalf jaar weer een Srilankaans bericht op deze web-log te kunnen plaatsen! We zijn weer veilig in Sri Lanka aangekomen en hopen hier bijna drie weken te mogen zijn. Met een beetje dubbele gevoelens op pad gegaan, door de situatie waar je op de site van CCC over kunt lezen. Het is zo heel anders dan voorgaande jaren. We weten niet precies wat ons nu te wachten zal staan. We bivakkeren niet meer op het project, maar hebben ons verblijf in de woning van Sounthi met zijn moeder en waar Ton ook woont. Onze bedoeling is dat we ons in het arme dorpje Nagupuram willen inzetten, om daar de kinderen voorlichting te kunnen geven over hygixebne en dan met name toegespitst op de tandhygixebne. Maar ook willen wij graag de weeskinderen bezoeken, die altijd zoveel voor ons betekend hebben. Velen van hen wonen niet meer in het weeshuis, maar wij willen ze bij hun families bezoeken. Heel ander programma dus, dan dat wij altijd gewend waren.
Donderdagmorgen begon onze reis naar Sri Lanka al met een mooi en waardevol begin. Staan we op station Zwolle op de trein te wachten, komt er een man bij ons staan en we komen zo met elkaar aan de praat. Hij reisde naar de Filipijnen, en vertelde dat hij ook geregeld in Haxefti kwam. Ja, zegt hij, ik ga vaak voor Woord en Daad weg, dat zullen jullie ook wel kennen? Ja natuurlijk, dat kennen wij ook. Wat blijkt nu, komt die man ook uit Genemuiden! Samen zijn we naar Schiphol gereisd, waarbij hij ondertussen de beelden van Haiti na de aardbeving op zijn laptop liet zien. Maar ook hebben wij zeer waardevolle gesprekken mogen voeren over de situatie in deze minder ontwikkelde landen. En toen begon dan de reis via Schiphol. Ons jaarlijks terugkerend probleem was weer aan de orde! Elk jaar nemen we ons voor, om het nooit meer te wagen om meer kilox92s mee te nemen en toch is het elke weer hetzelfde liedje. Nu zaten onze koffers vol met tandenborstels en tandpasta. Dus een fiks aantal tubes tandpasta er weer uitgegooid en op zoek naar een prullenbak. Wat hier best bijzonder bij was, dat er juist op dat moment een man die werkzaam was op Schiphol langs kwam en ons ook nog aansprak. Hij vertelde dat hij wel connecties heeft met het pastoraat op Schiphol en hij wilde de tubes wel met een zelfde missie besteden als wat onze bedoeling was. Waarschijnlijk dat ze nu vluchtelingenzorg krijgt aangeboden. Als deze man even later was, hadden we alles maar zo in de prullenbak gekieperd en nou mag het nog deze bestemming krijgen. Een opluchting als die koffers op de lopende band liggen op weg naar het vliegtuig en wij ook op weg. In het vliegtuig zitten we naast de politieke vluchteling Keeyth uit Iran, waar we gezellige aanspraak aan hadden. Hij blijft zelfs even vriendelijk, ook als Annie hem per ongeluk een kopje water over de broek gooit;-) Na deze eerste vlucht, breekt een lange tijd van wachten aan op Dubai. Zeven lange uren hebben we daar doorgebracht. Luierend in ligstoelen, maar zonder strandtemperaturen. Wat hadden we het daar koud. Dus x92s ochtends tegen half zes, maar eens in de benen gekomen om ons te gaan opwarmen aan een beker heerlijke warme chocolademelk! En dat als je op weg bent naar het warme Sri! Maar ook dit is weer allemaal goed gekomen en we mochten weer veilig in Colombo landen, waar we een zeer Nederlands onthaal kregen, wat we daar nog nooit hebben meegemaakt! Bert van Voorden met twee dochters een vriendin en Ton stonden ons al op te wachten. Waarna we gauw met zijn allen bij 'driver' Sounthi in het busje zijn gekropen naar een hotel in Negombo, voor een overnachting. En waar we al lopend, langs de bruisende oceaan, nog fijn met elkaar konden bijpraten over alle opgedane indrukken. x92s Avonds hebben we met elkaar gegeten vanwege het heugelijke feit dat Bert deze dag zijn verjaardag mocht vieren. Toen werd het zo langzamerhand tijd om weer afscheid van elkaar te nemen. Nadat we met elkaar de dag hebben afgesloten met schriftlezing en gebed, vertrekken Bert en consorten naar het vliegveld. Bij nader inzien hebben wij toch maar besloten om niet meer mee te gaan naar het vliegveld, maar heerlijk ons bed op te zoeken, waar we wel aan toe waren na zox92n lange reis.

Beste mensen, dit is even een korte impressie van onze eerste reiservaring! Tot de volgende keer.

Hartelijke groeten: Annie en Hilda

Hier zijn we weer!

Hoe mooi om na ongeveer anderhalf jaar weer een Srilankaans bericht op deze web-log te kunnen plaatsen! We zijn weer veilig in Sri Lanka aangekomen en hopen hier bijna drie weken te mogen zijn. Met een beetje dubbele gevoelens op pad gegaan, door de situatie waar je op de site van CCC over kunt lezen. Het is zo heel anders dan voorgaande jaren. We weten niet precies wat ons nu te wachten zal staan. We bivakkeren niet meer op het project, maar hebben ons verblijf in de woning van Sounthi met zijn moeder en waar Ton ook woont. Onze bedoeling is dat we ons in het arme dorpje Nagupuram willen inzetten, om daar de kinderen voorlichting te kunnen geven over hygixc3xabne en dan met name toegespitst op de tandhygixc3xabne. Maar ook willen wij graag de weeskinderen bezoeken, die altijd zoveel voor ons betekend hebben. Velen van hen wonen niet meer in het weeshuis, maar wij willen ze bij hun families bezoeken. Heel ander programma dus, dan dat wij altijd gewend waren.
Donderdagmorgen begon onze reis naar Sri Lanka al met een mooi en waardevol begin. Staan we op station Zwolle op de trein te wachten, komt er een man bij ons staan en we komen zo met elkaar aan de praat. Hij reisde naar de Filipijnen, en vertelde dat hij ook geregeld in Haxc3xafti kwam. Ja, zegt hij, ik ga vaak voor Woord en Daad weg, dat zullen jullie ook wel kennen? Ja natuurlijk, dat kennen wij ook. Wat blijkt nu, komt die man ook uit Genemuiden! Samen zijn we naar Schiphol gereisd, waarbij hij ondertussen de beelden van Haiti na de aardbeving op zijn laptop liet zien. Maar ook hebben wij zeer waardevolle gesprekken mogen voeren over de situatie in deze minder ontwikkelde landen. En toen begon dan de reis via Schiphol. Ons jaarlijks terugkerend probleem was weer aan de orde! Elk jaar nemen we ons voor, om het nooit meer te wagen om meer kiloxe2x80x99s mee te nemen en toch is het elke weer hetzelfde liedje. Nu zaten onze koffers vol met tandenborstels en tandpasta. Dus een fiks aantal tubes tandpasta er weer uitgegooid en op zoek naar een prullenbak. Wat hier best bijzonder bij was, dat er juist op dat moment een man die werkzaam was op Schiphol langs kwam en ons ook nog aansprak. Hij vertelde dat hij wel connecties heeft met het pastoraat op Schiphol en hij wilde de tubes wel met een zelfde missie besteden als wat onze bedoeling was. Waarschijnlijk dat ze nu vluchtelingenzorg krijgt aangeboden. Als deze man even later was, hadden we alles maar zo in de prullenbak gekieperd en nou mag het nog deze bestemming krijgen. Een opluchting als die koffers op de lopende band liggen op weg naar het vliegtuig en wij ook op weg. In het vliegtuig zitten we naast de politieke vluchteling Keeyth uit Iran, waar we gezellige aanspraak aan hadden. Hij blijft zelfs even vriendelijk, ook als Annie hem per ongeluk een kopje water over de broek gooit;-) Na deze eerste vlucht, breekt een lange tijd van wachten aan op Dubai. Zeven lange uren hebben we daar doorgebracht. Luierend in ligstoelen, maar zonder strandtemperaturen. Wat hadden we het daar koud. Dus xe2x80x99s ochtends tegen half zes, maar eens in de benen gekomen om ons te gaan opwarmen aan een beker heerlijke warme chocolademelk! En dat als je op weg bent naar het warme Sri! Maar ook dit is weer allemaal goed gekomen en we mochten weer veilig in Colombo landen, waar we een zeer Nederlands onthaal kregen, wat we daar nog nooit hebben meegemaakt! Bert van Voorden met twee dochters een vriendin en Ton stonden ons al op te wachten. Waarna we gauw met zijn allen bij 'driver' Sounthi in het busje zijn gekropen naar een hotel in Negombo, voor een overnachting. En waar we al lopend, langs de bruisende oceaan, nog fijn met elkaar konden bijpraten over alle opgedane indrukken. xe2x80x99s Avonds hebben we met elkaar gegeten vanwege het heugelijke feit dat Bert deze dag zijn verjaardag mocht vieren. Toen werd het zo langzamerhand tijd om weer afscheid van elkaar te nemen. Nadat we met elkaar de dag hebben afgesloten met schriftlezing en gebed, vertrekken Bert en consorten naar het vliegveld. Bij nader inzien hebben wij toch maar besloten om niet meer mee te gaan naar het vliegveld, maar heerlijk ons bed op te zoeken, waar we wel aan toe waren na zoxe2x80x99n lange reis.

Beste mensen, dit is even een korte impressie van onze eerste reiservaring! Tot de volgende keer.

Hartelijke groeten: Annie en Hilda

Te veel om op te noemen…..

Tjonge, dit valt niet mee. Het is diep graven om de laatste gebeurtenissen van de afgelopen dagen weer boven te krijgen. Om te beginnen eerst maar eens over wat we dachten dat onze laatste middag op project was. Het was de bedoeling dat we vrijdagmiddag zouden vertrekken maar dat is zaterdagmorgen geworden. Ja, in Sri Lanka is veel mogelijk. Je gaat niet moeilijk doen, je accepteert zoiets.

Donderdagmiddag was het heerlijk warm weer, strak blauwe lucht en stralende zon. Wat is er nog uitnodigender om tot het besluit te komen om een heerlijke duik in de warme oceaan te nemen? Met zx92n driexebn ( Anne, Annie, Hilda) zijn we na de lunch van 15.00 uur naar de oceaan getogen. Wat een ervaring om daar te zwemmen met kleren aan en heerlijk op en neer geworpen te worden door de hoge golven.

Vrijdag hebben we onze werkzaamheden bij de gehandicapten al wel gestaakt en hadden we de ochtend voor onszelf om de koffer in te pakken en de kamer schoon te maken.  Nou jax85zoveel was er niet meer mee te nemen en de kamer schoon maken is ook zo gebeurt; tenminste voor onsx85x85.

Omdat onze buurman nogal jaloers was dat wij direct de eerste dag dat we er waren een kast wisten te veroveren en zij al die tijd al zonder hebben gedaan, verhuisde de kast toen hij leeg was spoedig naar kamer 2. Wat roest erbijx85 dat moet hij maar op de koop toenemen evenals de Hagedis die we hem er gratis bijgaven! Heeft hij toch wat aanspraak de komende tijdx85x85

En dan is het toch echt, voor de laatste middag genieten van en met de kinderen. Al verschillende keren was ons gezegd: Ja, vanavond big party hxe8. Och nee, niks geen party. Maar om half 8 moesten we komen. En ja hoor..daar zaten alle kinderen al in een grote kring. Wat hangt ons nu weer boven het hoofd? Spelregels worden uitgelegd en een spel kan beginnen. Rajho, de warden van het Boyshome begint als eerste. Als je een beetje weet hoe hij in elkaar zit dan zit je direct al niet meer rustig op je stoel. Nux85 werkelijk hij zat ook echt niet rustig! Er staat een stoel in het midden van de kring en daar gaat hij al springend, ondertussen broekspijpen opstropend en krabbend aan zijn benen naar toe. Gaat zitten en begint dan heftig aan zijn hoofd te krabben. Al krabbend komt hij daarna op Hilda aan vliegen en daar gaat zij, al krabbend aan het hoofd naar de stoel. Gezeten op de stoel veranderd het ongemak weer en kreupelend vliegt zij op xe9xe9n van de meiden aan, die dan weer aan de beurt is. Hilariteit ten top, want de gekste capriolen worden uitgevoerd.

Vanavond is het ook de afscheidsavond van Anne, die nog een week in Colombo hoopt te verblijven, maar voor wie de laatste avond op het project ook is aangebroken. Anne moet na een half jaar daar gewerkt te hebben afscheid nemen. Als we ons een beetje proberen in te denken hoe dat voelt dan is zox92n afscheidsavond echt niet prettig; het geeft zox92n dubbel gevoel. Je gaat een periode afronden waarin je zoveel hebt kunnen geven aan de gehandicapten en kinderen.

Zo komen dan de nodige toespraken langs. En dan is de tijd aangebroken, dat we ons afscheidscadeautje kunnen aanbieden. En wat voor een kado. We hadden het Boys home wel iets goeds aan te bieden, maar helaas het Girls home niet. Door het hele gedoe met onze koffers is de klok met fotox92s van het Girls Home helaas in zeer gesneuvelde staat aangekomen. Deze toch maar aangeboden, met de belofte erbij dat zij zsm een vernieuwde versie hopen te krijgen. Dat het nu net de klok van het Girls Home moet zijn en de boys er weer goed van afkomen! Het was een zeer gezellige avond, met zx92n allen en we hadden het niet graag willen missen.

Zaterdags slapen de kinderen tot 6 uur en wij vertrokken om half 6. Sommigen zeiden al wel dat zij x92s ochtends nog afscheid kwamen nemen, maar wie schetst onze verbazing als we daar in de vroege ochtend alle jongens en meisjes bij het busje zien staan. Eerst doet Sounthi een gebed en daarna begint het handen schudden en afscheid nemen. Het afscheid nemen viel al iets makkelijker. Het is niet meer zox92n emotioneel gebeuren als vorige jaren. Maar toch, valt het voor ons niet mee om ze weer los te moeten laten. Je  moet ervaren wat het is als je weer vertrekt en alles weer achter moet laten. En dan rijden we toch echt van project af, op weg naar Nuwara Eliya voor een paar ontspannende dagen in toeristische sfeer. Na zox92n 6 uur te hebben gereden over de kronkelige bergwegen en de prachtige natuur en schitterende theeplantages van Sri Lanka, komen we aan bij ons luxe hotel. Alle voorzorgsmaatregelen die we hadden meegenomen voor een eventueel primitiever verblijf zijn hier niet van toepassing! Of Annie had de dweilstok nog moeten meenemen. Na een heerlijke, verwennende warme douche (die we al lange tijd ontbeert hebben) kwam ze tot de onthutsende ontdekking dat de hele douchevloer wel op een zwembad leek! Nou ja, dan kunnen de handen ook nog eens weer uit de mouwen gestoken worden.

Na ons na onze aankomst even te hebben verfrist, hebben we in een leuk restaurant in een mooie omgeving ons eten genuttigd. Franse friet met cola! Na deze opkikker togen we vol goede moed naar de botanische tuinen, om deze te bezichtigen. De tuinen zijn beroemd, maar of wij ze ook zo daadwerkelijk beroemd hebben? Het was in ieder geval wel mooi om alles een keer gezien te hebben en we moeten zeggen, dat we daar zeker gelachen hebben!

Zondagmorgen zijn we ergens heen geweest, waar een kerkje was gebouwd op grond dat stichting CCC gesponsord heeft. Stel je nu niet gelijk de nieuwbouw van een kerk in Nederland voor! Achter een paar oude bouwvallen, zagen we opeens een kruis staan. Daar moest dus de kerk zijn. Tja, eigenlijk is het een dak op palen, de zijkanten zijn open of van gaas. Vooraan staat een tafel en langs de zijkanten wat planken, waar sommige mensen op zaten. In het midden zitten alle kinderen op de vloer. Bij dit kerkje stonden ons de leden met bloemen op te wachten, daarna kregen we een glas warme melk aangeboden. Ds Sounthi heeft de preek gehouden. Na kerktijd hebben we ons eerst een poosje vermaakt met de kinderen. Wat merk je het enthousiasme van deze kinderen als zij eens een beetje aandacht krijgen. Na dit gebeuren gaan we op weg naar het huis van de dominee. Ergens midden in de rimboe. Op zijn motor met zijn witte jurk rijdt hij voor ons uit over de kronkelige bergwegjes. Bij zijn huis aangekomen, komt hij tot de conclusie dat hij zijn sleutel kwijt is, hup tas overhoop, hier eens voelen, daar kijken. Nee, geen sleutel. Haastig sprong hij weer op zijn motor om weer helemaal terug te rijden naar de kerk. Ondertussen hebben wij daar kunnen genieten van de prachtige, ongerepte natuur. Ds Enoch ( alias: Kapitein xe9xe9n oog, omdat hij ook nog daadwerkelijk xe9xe9n oog had) is nadat we daar x91koffiex92 hebben gekregen met ons terug gereden om een maaltijd bij kerkleden te gebruiken. In een heel primitief huisje, waar geen elektriciteit is, hebben wij de voor ons klaargemaakte rijstmaaltijd gegeten. Hoe gastvrij zijn deze mensen, ondanks hun nederig onderkomen en armoede. Daarna weer terug gegaan naar het hotel om de zondag verder als de rustdag door te brengen. Heerlijk buiten in de tuin gezeten met een boek. En dan te denken aan de frisse temperaturen in Nederland! x92s Avonds naar een vriend van ds Sounthi geweest, die predikant was van een Anglicaanse kerk. Deze prachtige kerk ook nog mogen bezichtigen.

De volgende morgen al weer vroeg uit de veren, omdat we nog een heel programma voor deze dag voor de boeg hadden. Al genietend van de schitterende uitzichten en vergezichten van de prachtige natuur en theeplantages, zijn we op zoek geweest naar een theefabriek om deze te bezichtigen. Theefabrieken waren er wel maar die beste Sri Lankanen wilden vast geen bleekneuzen als pottenkijkers bij zich hebben. Zo komen we bij een zeer exclusief x91teacastlex92 terecht gekomen. Hier hebben we een rondleiding gekregen en inzicht gekregen, wat er allemaal aan vooraf gaat, voordat wij onze thee in het theekopje gieten! Ja mensen denk er maar eens bij na als jullie op alle gemak thee drinken dat er door onze verre naasten heel wat zware arbeid aan vooraf is gegaan! De theepluksters van heel dichtbij aan hun arbeid gezien! Nou, nou, wat hebben wij dan nog wel eens te klagen?! Maar de tijd begon die morgen alweer te dringen, dus moesten we weer voortmaken. En dan, op weg naar Galle, wat keken we er naar uit om deze Hollandse stad te bezichtigen! Ondertussen gaan we nog even bij een vriend van Sounthi aan (ja die man heeft een wereld aan vrienden zo het lijkt) die ook dominee is. Bijzonder om deze man te ontmoeten, vooral na het verhaal dat we van Ton en Anne over hem hoorden. Deze man moest tijdens de oorlog vluchten. Is toen tijdens een schietpartij in zijn zij geschoten. Dit heeft hij mogen overleven en is hierna predikant geworden. Tijdens deze vlucht zag hij een man voor zich rennen met een dochter. De dochter werdt neergeschoten en de man moest doorrennen, zonder zich om zijn dochter te kunnen bekommeren! Wat een onvoorstelbaar leed. Op een nacht is hij nog een keer gevlucht, met zo’n 30 kinderen onder zijn hoede. Ze moesten door hoogstaand water, waarna 12 kinderen werden vermist. 11 Zijn levend en wel terug gevonden mogen worden, maar een doof/stom meisje is nooit weer gevonden. Ze hebben 48 uur in gehurkte houding moeten zitten, omdat ze als menselijk schild werden gebruikt tussen de Tamis en het leger. Wij waren al onder de indruk toen we het verhaal hoorden, maar bijzonder om deze man dan ook nog te ontmoeten!

Onze reis naar Galle zou naar verwachting zox92n 3 xe1 4 uur gaan duren. Nou, dat is geen probleem, vol goede moed zetten we ons neer in het busje om vol verwachting naar Galle te gaan. Helaas na al een aantal uren over de zeer smalle, kronkelige en hobbelige bergwegjes te hebben gereden, hadden we nog niet het idee dat we onze eindbestemming naderden. Tot we tot onze grote schrik en verbazing een bord langs de kant zien staan met de vermelding dat het nogx85ja, schrik nietx85120 km rijden is naar Galle!! Verschrikkelijk, je moet denken dat we echt niet hard reden door die bergweggetjes! Dan opperen we maar het idee om Galle maar te vergeten en rechtstreeks naar Colombo te gaan. Komt het volgend probleem opdagen, dat we dan 1.5 uur over dit pad terug moeten rijden en dan pas een weg naar Colombo kunnen pakken. We hebben weer te westers gedacht om zo even van richting te kunnen veranderen door een andere weg te nemen. Hier blijkt dat we een weg naar Galle volgen, waar maar niet zo van is af te wijken. Ons tochtje van 3 xe1 4 uur duurt dan ook 8.5 uur!! Tegen kwart over 7 kwamen we in het pikkedonker in Galle aan. Heel teleurstellend, want wat we in het donker van de Nederlandse kerk, begraafplaatsen en fort zagen, leek ons heel boeiend! Maar tja, we moesten vlug weer verder, om Anne af  te zetten bij Herald en Nicolet en waar wij ons nog even konden verfrissen voordat we naar het vliegveld vertrokken. Om 10 uur stonden we bij de Nederlanders voor de deur, om daar om half 11 weer opgepikt te worden. Het was een waar genot om na zox92n dag, je te kunnen verfrissen en nog snel even een paar bruine boterhammen met hagelslag naar binnen te kunnen werken. Al was de tijd erg kort, we hebben deze korte ontmoeting erg gewaardeerd. Hier kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van Anne. Gezien dat de helft van onze bagage niet de onze is zullen we haar DV in Nederland weer snel ontmoeten! Gelukkig is Woerden geen 8,5 uur bij ons vandaan, he Anne? Maar we moesten weer voort maken, om op tijd op het vliegveld te zijn. Bij het vliegveld aangekomen, volgde het tweede afscheid van Sounthi en Ton. Na een laatste armzwaai scheiden ook hier onze wegen en vervolgen we onze weg richting de gate van Sri Lankan Airlines.

Gelukkig mochten we na een lange vlucht weer behouden in Nederland aankomen. Wat hebben we weer een goede en leerzame tijd mogen hebben bij onze verre medemensen in Sri Lanka! Maar niet alleen met onze verre medemensen was het leerzaam en gezellig ook met onze x91soort- en lotgenotenx92 was het een onvergetelijke tijd! Ton en Anne, we mogen terugzien op een hele gezellige en leerzame tijd. Heel wat onderwerpen zijn besproken geweest! Wat was er een open en ontspannen sfeer onder elkaar. We hebben dat als bijzonder ervaren.

Anne, nog een hele goede reis terug a.s. dinsdag en een behouden aankomst in Nederland. We hopen je binnenkort weer te ontmoeten;-) We hopen dat je spoedig geacclimatiseerd bent en dat je weer kunt wennen aan de Nederlandse gewoonten!

Ton, veel succes in je werk daar en een goede tijd met de kinderen. Je zult onderhand al wel een ander versje geleerd hebben?! Lastig hxe8 dat Tamil? Projecteer je x91na maaltijdsex92 streken en humor nu maar op hen nu wij niet meer je doelwit kunnen zijn! Kom gerust eens een patat speciaal, koffie met tompouce of bruin brood met leverpastei ophalen mits je x91je weet welx92 laat!

Beste mensen, dit was helaas weer het laatste verslag van ons verblijf in Sri Lanka. We hebben geprobeerd om zo duidelijk mogelijk weer te geven hoe we bepaalde dingen beleefden. Toch is vaak niet weer te geven hoe je dingen voelt en ziet. Je moet het meemaken!

Hartelijke groeten: Hilda en Annie

Gelukkig, we kunnen nog lachen….

BP, Shell, Total, zeg maar welk benzinestation je wilt!

De Botanische tuin. We hebben daar wat beleefd….

Onderweg werden we ons weer bewust hoe prachtig de natuur van Sri Lanka is en dat het ook heel wisselend is. Bergen, rijstvelden, theeplantages, koud, warm, rijk en arm.

Een theeplukster. Geroutineerd is ze bezig. Het is ook bijzonder om te horen hoe ze bepaalde theesmaken/sterktes maken….

Enorme theeplantages gingen aan onze ogen voorbij.

Galle……. bij nacht:-(

Te veel om op te noemen…..

Tjonge, dit valt niet mee. Het is diep graven om de laatste gebeurtenissen van de afgelopen dagen weer boven te krijgen. Om te beginnen eerst maar eens over wat we dachten dat onze laatste middag op project was. Het was de bedoeling dat we vrijdagmiddag zouden vertrekken maar dat is zaterdagmorgen geworden. Ja, in Sri Lanka is veel mogelijk. Je gaat niet moeilijk doen, je accepteert zoiets.

Donderdagmiddag was het heerlijk warm weer, strak blauwe lucht en stralende zon. Wat is er nog uitnodigender om tot het besluit te komen om een heerlijke duik in de warme oceaan te nemen? Met zxe2x80x99n driexc3xabn ( Anne, Annie, Hilda) zijn we na de lunch van 15.00 uur naar de oceaan getogen. Wat een ervaring om daar te zwemmen met kleren aan en heerlijk op en neer geworpen te worden door de hoge golven.

Vrijdag hebben we onze werkzaamheden bij de gehandicapten al wel gestaakt en hadden we de ochtend voor onszelf om de koffer in te pakken en de kamer schoon te maken.  Nou jaxe2x80xa6zoveel was er niet meer mee te nemen en de kamer schoon maken is ook zo gebeurt; tenminste voor onsxe2x80xa6xe2x80xa6.

Omdat onze buurman nogal jaloers was dat wij direct de eerste dag dat we er waren een kast wisten te veroveren en zij al die tijd al zonder hebben gedaan, verhuisde de kast toen hij leeg was spoedig naar kamer 2. Wat roest erbijxe2x80xa6 dat moet hij maar op de koop toenemen evenals de Hagedis die we hem er gratis bijgaven! Heeft hij toch wat aanspraak de komende tijdxe2x80xa6xe2x80xa6

En dan is het toch echt, voor de laatste middag genieten van en met de kinderen. Al verschillende keren was ons gezegd: Ja, vanavond big party hxc3xa8. Och nee, niks geen party. Maar om half 8 moesten we komen. En ja hoor..daar zaten alle kinderen al in een grote kring. Wat hangt ons nu weer boven het hoofd? Spelregels worden uitgelegd en een spel kan beginnen. Rajho, de warden van het Boyshome begint als eerste. Als je een beetje weet hoe hij in elkaar zit dan zit je direct al niet meer rustig op je stoel. Nuxe2x80xa6 werkelijk hij zat ook echt niet rustig! Er staat een stoel in het midden van de kring en daar gaat hij al springend, ondertussen broekspijpen opstropend en krabbend aan zijn benen naar toe. Gaat zitten en begint dan heftig aan zijn hoofd te krabben. Al krabbend komt hij daarna op Hilda aan vliegen en daar gaat zij, al krabbend aan het hoofd naar de stoel. Gezeten op de stoel veranderd het ongemak weer en kreupelend vliegt zij op xc3xa9xc3xa9n van de meiden aan, die dan weer aan de beurt is. Hilariteit ten top, want de gekste capriolen worden uitgevoerd.

Vanavond is het ook de afscheidsavond van Anne, die nog een week in Colombo hoopt te verblijven, maar voor wie de laatste avond op het project ook is aangebroken. Anne moet na een half jaar daar gewerkt te hebben afscheid nemen. Als we ons een beetje proberen in te denken hoe dat voelt dan is zoxe2x80x99n afscheidsavond echt niet prettig; het geeft zoxe2x80x99n dubbel gevoel. Je gaat een periode afronden waarin je zoveel hebt kunnen geven aan de gehandicapten en kinderen.

Zo komen dan de nodige toespraken langs. En dan is de tijd aangebroken, dat we ons afscheidscadeautje kunnen aanbieden. En wat voor een kado. We hadden het Boys home wel iets goeds aan te bieden, maar helaas het Girls home niet. Door het hele gedoe met onze koffers is de klok met fotoxe2x80x99s van het Girls Home helaas in zeer gesneuvelde staat aangekomen. Deze toch maar aangeboden, met de belofte erbij dat zij zsm een vernieuwde versie hopen te krijgen. Dat het nu net de klok van het Girls Home moet zijn en de boys er weer goed van afkomen! Het was een zeer gezellige avond, met zxe2x80x99n allen en we hadden het niet graag willen missen.

Zaterdags slapen de kinderen tot 6 uur en wij vertrokken om half 6. Sommigen zeiden al wel dat zij xe2x80x99s ochtends nog afscheid kwamen nemen, maar wie schetst onze verbazing als we daar in de vroege ochtend alle jongens en meisjes bij het busje zien staan. Eerst doet Sounthi een gebed en daarna begint het handen schudden en afscheid nemen. Het afscheid nemen viel al iets makkelijker. Het is niet meer zoxe2x80x99n emotioneel gebeuren als vorige jaren. Maar toch, valt het voor ons niet mee om ze weer los te moeten laten. Je  moet ervaren wat het is als je weer vertrekt en alles weer achter moet laten. En dan rijden we toch echt van project af, op weg naar Nuwara Eliya voor een paar ontspannende dagen in toeristische sfeer. Na zoxe2x80x99n 6 uur te hebben gereden over de kronkelige bergwegen en de prachtige natuur en schitterende theeplantages van Sri Lanka, komen we aan bij ons luxe hotel. Alle voorzorgsmaatregelen die we hadden meegenomen voor een eventueel primitiever verblijf zijn hier niet van toepassing! Of Annie had de dweilstok nog moeten meenemen. Na een heerlijke, verwennende warme douche (die we al lange tijd ontbeert hebben) kwam ze tot de onthutsende ontdekking dat de hele douchevloer wel op een zwembad leek! Nou ja, dan kunnen de handen ook nog eens weer uit de mouwen gestoken worden.

Na ons na onze aankomst even te hebben verfrist, hebben we in een leuk restaurant in een mooie omgeving ons eten genuttigd. Franse friet met cola! Na deze opkikker togen we vol goede moed naar de botanische tuinen, om deze te bezichtigen. De tuinen zijn beroemd, maar of wij ze ook zo daadwerkelijk beroemd hebben? Het was in ieder geval wel mooi om alles een keer gezien te hebben en we moeten zeggen, dat we daar zeker gelachen hebben!

Zondagmorgen zijn we ergens heen geweest, waar een kerkje was gebouwd op grond dat stichting CCC gesponsord heeft. Stel je nu niet gelijk de nieuwbouw van een kerk in Nederland voor! Achter een paar oude bouwvallen, zagen we opeens een kruis staan. Daar moest dus de kerk zijn. Tja, eigenlijk is het een dak op palen, de zijkanten zijn open of van gaas. Vooraan staat een tafel en langs de zijkanten wat planken, waar sommige mensen op zaten. In het midden zitten alle kinderen op de vloer. Bij dit kerkje stonden ons de leden met bloemen op te wachten, daarna kregen we een glas warme melk aangeboden. Ds Sounthi heeft de preek gehouden. Na kerktijd hebben we ons eerst een poosje vermaakt met de kinderen. Wat merk je het enthousiasme van deze kinderen als zij eens een beetje aandacht krijgen. Na dit gebeuren gaan we op weg naar het huis van de dominee. Ergens midden in de rimboe. Op zijn motor met zijn witte jurk rijdt hij voor ons uit over de kronkelige bergwegjes. Bij zijn huis aangekomen, komt hij tot de conclusie dat hij zijn sleutel kwijt is, hup tas overhoop, hier eens voelen, daar kijken. Nee, geen sleutel. Haastig sprong hij weer op zijn motor om weer helemaal terug te rijden naar de kerk. Ondertussen hebben wij daar kunnen genieten van de prachtige, ongerepte natuur. Ds Enoch ( alias: Kapitein xc3xa9xc3xa9n oog, omdat hij ook nog daadwerkelijk xc3xa9xc3xa9n oog had) is nadat we daar xe2x80x98koffiexe2x80x99 hebben gekregen met ons terug gereden om een maaltijd bij kerkleden te gebruiken. In een heel primitief huisje, waar geen elektriciteit is, hebben wij de voor ons klaargemaakte rijstmaaltijd gegeten. Hoe gastvrij zijn deze mensen, ondanks hun nederig onderkomen en armoede. Daarna weer terug gegaan naar het hotel om de zondag verder als de rustdag door te brengen. Heerlijk buiten in de tuin gezeten met een boek. En dan te denken aan de frisse temperaturen in Nederland! xe2x80x99s Avonds naar een vriend van ds Sounthi geweest, die predikant was van een Anglicaanse kerk. Deze prachtige kerk ook nog mogen bezichtigen.

De volgende morgen al weer vroeg uit de veren, omdat we nog een heel programma voor deze dag voor de boeg hadden. Al genietend van de schitterende uitzichten en vergezichten van de prachtige natuur en theeplantages, zijn we op zoek geweest naar een theefabriek om deze te bezichtigen. Theefabrieken waren er wel maar die beste Sri Lankanen wilden vast geen bleekneuzen als pottenkijkers bij zich hebben. Zo komen we bij een zeer exclusief xe2x80x98teacastlexe2x80x99 terecht gekomen. Hier hebben we een rondleiding gekregen en inzicht gekregen, wat er allemaal aan vooraf gaat, voordat wij onze thee in het theekopje gieten! Ja mensen denk er maar eens bij na als jullie op alle gemak thee drinken dat er door onze verre naasten heel wat zware arbeid aan vooraf is gegaan! De theepluksters van heel dichtbij aan hun arbeid gezien! Nou, nou, wat hebben wij dan nog wel eens te klagen?! Maar de tijd begon die morgen alweer te dringen, dus moesten we weer voortmaken. En dan, op weg naar Galle, wat keken we er naar uit om deze Hollandse stad te bezichtigen! Ondertussen gaan we nog even bij een vriend van Sounthi aan (ja die man heeft een wereld aan vrienden zo het lijkt) die ook dominee is. Bijzonder om deze man te ontmoeten, vooral na het verhaal dat we van Ton en Anne over hem hoorden. Deze man moest tijdens de oorlog vluchten. Is toen tijdens een schietpartij in zijn zij geschoten. Dit heeft hij mogen overleven en is hierna predikant geworden. Tijdens deze vlucht zag hij een man voor zich rennen met een dochter. De dochter werdt neergeschoten en de man moest doorrennen, zonder zich om zijn dochter te kunnen bekommeren! Wat een onvoorstelbaar leed. Op een nacht is hij nog een keer gevlucht, met zo’n 30 kinderen onder zijn hoede. Ze moesten door hoogstaand water, waarna 12 kinderen werden vermist. 11 Zijn levend en wel terug gevonden mogen worden, maar een doof/stom meisje is nooit weer gevonden. Ze hebben 48 uur in gehurkte houding moeten zitten, omdat ze als menselijk schild werden gebruikt tussen de Tamis en het leger. Wij waren al onder de indruk toen we het verhaal hoorden, maar bijzonder om deze man dan ook nog te ontmoeten!

Onze reis naar Galle zou naar verwachting zoxe2x80x99n 3 xc3xa1 4 uur gaan duren. Nou, dat is geen probleem, vol goede moed zetten we ons neer in het busje om vol verwachting naar Galle te gaan. Helaas na al een aantal uren over de zeer smalle, kronkelige en hobbelige bergwegjes te hebben gereden, hadden we nog niet het idee dat we onze eindbestemming naderden. Tot we tot onze grote schrik en verbazing een bord langs de kant zien staan met de vermelding dat het nogxe2x80xa6ja, schrik nietxe2x80xa6120 km rijden is naar Galle!! Verschrikkelijk, je moet denken dat we echt niet hard reden door die bergweggetjes! Dan opperen we maar het idee om Galle maar te vergeten en rechtstreeks naar Colombo te gaan. Komt het volgend probleem opdagen, dat we dan 1.5 uur over dit pad terug moeten rijden en dan pas een weg naar Colombo kunnen pakken. We hebben weer te westers gedacht om zo even van richting te kunnen veranderen door een andere weg te nemen. Hier blijkt dat we een weg naar Galle volgen, waar maar niet zo van is af te wijken. Ons tochtje van 3 xc3xa1 4 uur duurt dan ook 8.5 uur!! Tegen kwart over 7 kwamen we in het pikkedonker in Galle aan. Heel teleurstellend, want wat we in het donker van de Nederlandse kerk, begraafplaatsen en fort zagen, leek ons heel boeiend! Maar tja, we moesten vlug weer verder, om Anne af  te zetten bij Herald en Nicolet en waar wij ons nog even konden verfrissen voordat we naar het vliegveld vertrokken. Om 10 uur stonden we bij de Nederlanders voor de deur, om daar om half 11 weer opgepikt te worden. Het was een waar genot om na zoxe2x80x99n dag, je te kunnen verfrissen en nog snel even een paar bruine boterhammen met hagelslag naar binnen te kunnen werken. Al was de tijd erg kort, we hebben deze korte ontmoeting erg gewaardeerd. Hier kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van Anne. Gezien dat de helft van onze bagage niet de onze is zullen we haar DV in Nederland weer snel ontmoeten! Gelukkig is Woerden geen 8,5 uur bij ons vandaan, he Anne? Maar we moesten weer voort maken, om op tijd op het vliegveld te zijn. Bij het vliegveld aangekomen, volgde het tweede afscheid van Sounthi en Ton. Na een laatste armzwaai scheiden ook hier onze wegen en vervolgen we onze weg richting de gate van Sri Lankan Airlines.

Gelukkig mochten we na een lange vlucht weer behouden in Nederland aankomen. Wat hebben we weer een goede en leerzame tijd mogen hebben bij onze verre medemensen in Sri Lanka! Maar niet alleen met onze verre medemensen was het leerzaam en gezellig ook met onze xe2x80x98soort- en lotgenotenxe2x80x99 was het een onvergetelijke tijd! Ton en Anne, we mogen terugzien op een hele gezellige en leerzame tijd. Heel wat onderwerpen zijn besproken geweest! Wat was er een open en ontspannen sfeer onder elkaar. We hebben dat als bijzonder ervaren.

Anne, nog een hele goede reis terug a.s. dinsdag en een behouden aankomst in Nederland. We hopen je binnenkort weer te ontmoeten;-) We hopen dat je spoedig geacclimatiseerd bent en dat je weer kunt wennen aan de Nederlandse gewoonten!

Ton, veel succes in je werk daar en een goede tijd met de kinderen. Je zult onderhand al wel een ander versje geleerd hebben?! Lastig hxc3xa8 dat Tamil? Projecteer je xe2x80x98na maaltijdsexe2x80x99 streken en humor nu maar op hen nu wij niet meer je doelwit kunnen zijn! Kom gerust eens een patat speciaal, koffie met tompouce of bruin brood met leverpastei ophalen mits je xe2x80x98je weet welxe2x80x99 laat!

Beste mensen, dit was helaas weer het laatste verslag van ons verblijf in Sri Lanka. We hebben geprobeerd om zo duidelijk mogelijk weer te geven hoe we bepaalde dingen beleefden. Toch is vaak niet weer te geven hoe je dingen voelt en ziet. Je moet het meemaken!

Hartelijke groeten: Hilda en Annie

Gelukkig, we kunnen nog lachen….

BP, Shell, Total, zeg maar welk benzinestation je wilt!

De Botanische tuin. We hebben daar wat beleefd….

Onderweg werden we ons weer bewust hoe prachtig de natuur van Sri Lanka is en dat het ook heel wisselend is. Bergen, rijstvelden, theeplantages, koud, warm, rijk en arm.

Een theeplukster. Geroutineerd is ze bezig. Het is ook bijzonder om te horen hoe ze bepaalde theesmaken/sterktes maken….

Enorme theeplantages gingen aan onze ogen voorbij.

Galle……. bij nacht:-(