Het is weer nodig tijd om te laten weten wat we hier allemaal meemakenx85.

Vaak werd in Nederland gezegd: x93het zal nu wel heel anders zijn, nu jullie niet meer op het project zittenx94. Enx85x85het is inderdaad heel anders.
Geen geroep meer van: x93sister, sisterx94 van de jongens en meiden. Is het dan niet meer waardevol om in Sri Lanka bezig te zijn na alles wat er voorgevallen is?! Lees maar mee dan merk je, als het goed is, hoe waardevol het kan zijn!
Met het oog op de toekomst hopen we dat ons werk hier gezegend mag worden.

We zijn afgelopen zondag naar de kerk op het project gegaan. Op het moment als we de poort van het project doorrijden krijgen we weer direct het x91thuisgevoelx92. Hier hebben we zoveel contacten en leuke momenten gehad. Na de kerkdienst spreken we nog met Tharzan en Susjenthan (hij was de eerste jongen die goedemiddag tegen ons zei) Ook hebben we nog een aantal girls gesproken. Dan horen we ook hoe vervelend de kinderen het vinden dat de projecten niet meer van CCC zijn en welke moeiten zij daarmee hebben.
Eind december zal het gehandicaptenproject en het boyshome naar alle waarschijnlijkheid op het project gesloten worden!

We zijn deze periode vooral aan het werk in het dorpje Nagapuram. CCC is hier in 2009 gestart met ontwikkelingshulp.
In dit dorp zijn tien mensen met een handicap geregistreerd. Dit is ook het enige wat er voor hun gedaan is. Nu hebben wij al deze gehandicapten bezocht en in kaart gebracht wat hun situatie is. Sommigen hebben een verstandelijke beperking, maar anderen een lichamelijke beperking, zoals doofstom of spastisch. De aanbevelingen voor deze mensen gaan we morgen bespreken met Alonson de manager.
Wat een trieste situaties kom je tegen als je bij deze mensen thuis zit. De meeste gehandicapten worden door de omgeving niet geaccepteerd. Ook een lichamelijke handicap niet. Er was een jongen Niranjan (19) die een misvormde voet heeft en een licht verstandelijke beperking. Zijn moeder is overleden en zijn vader is hertrouwd. Zijn vader en twee broers willen geen contact meer met hem. Hij woont bij zijn tante, maar zit de hele dag thuis en heeft niets te doen. Voor hem hebben we nagedacht welk soort werk geschikt is.
In Sri Lanka bestaat geen dagactiviteitencentrum. De meesten gaan naar school tot 18 jaar, vaak worden ze door hun klasgenoten geplaagd. Als ze thuis zijn hebben ze niets te doen. Het is voor de familie een extra opgaaf omdat ze wel voor voedsel kleding etc. moeten zorgen en mensen met een verstandelijke beperking zelf niet voor inkomsten zorgen.
Als we de familie omstandigheden bespraken dan was het vaak een erg laag inkomen waarvan de familie moest rondkomen.
Alaguthurai (37) is een man die helemaal vergroeid is. Toen we hem bezochten had hij een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn ouders zijn te oud om hem te verzorgen. Zijn broer waarbij hij in de hut woont, werkt in Saudie-Arabie, maar zijn schoonzus neemt de gehele verzorging voor hem op zich! Wat konden we een waardering voor haar uitspreken, want het is een zware verzorging die zij geheel op zich neemt.
Of laten we het eens hebben over Arumugam. Een vrouw van 57 jaar die geheel doof is, die in een zeer armoedige en schamelige hut woont. Als je daar onder zox92n afdakje zit, gaat er wel heel wat door je heen! Deze vrouw had een erg verwilderde blik in haar ogen. Het is ook een zeer trieste geschiedenis die we van haar hoorden. Zox92n tien jaar geleden, heeft zij voor haar eigen ogen zien gebeuren dat haar eigen zoon die bij het leger was, werd doodgeschoten. Hierna heeft zij psychische problemen gekregen. Omdat zij ook nog geheel doof is, leeft zij altijd in haar eigen wereld, waarin niemand haar kan bereiken. Deze situatie staat ook morgen op de agenda om met Alonson te bespreken.
Het is moeilijk om zoveel armoede te zien en dan te bezien wie je gaat helpen. Er is zoveel te doen!

Alle indrukken die we opdoen zijn niet weer te geven. Je moet het zien en ervaren. Belangrijk is ook om de mensen te stimuleren dat ze zelf ook leren nadenken hoe ze kunnen komen tot ontwikkeling. Daar zien we hier gelukkig ook mooie voorbeelden van.

We zijn x92s middags bezig om de kinderen van Nagapuram (dat zijn er in totaal zox92n 500!!) in de evening class te leren waarom het belangrijk is dat je goed voor je gebit zorgt. Het is hier ook vakantie en de eerste keer dat we er waren, waren er niet bar veel kinderen. De volgende dag waren het al veel meer en elke dag groeit het aantal. Schitterend is het om te zien hoe de kinderen zich gedragen. Wat een rust hebben deze kinderen als je les geeft en gezag hebben ze zeker wel voor je! De kinderen kleuren na die tijd nog een kleurplaat en als ze naar huis gaan krijgen ze een tandenborstel en tandpasta mee. Nadat het uit heel veel monden (zox92n 80 per keer) thank you sister heeft geklonken verspreiden zich de kinderen door het hete zand onder de palmbomen weer op huis aan.
Onze dag met weer heel wat indrukken zit er weer op.

Mensen we merken dat we heel summier weergeven wat we hier doen en beleven. De dag is zo vol dat we er haast niet toekomen om onze belevenissen te vermelden. Deze keer zullen we er fotox92s bij vermeldenx85

Allen een hartelijke groeten van Hilda en Annie